🥈 Mektup Şiiri Ahmet Muhip Dıranas

SERENAT. Şair Ahmet Muhip DRANAS. Yeşil pencerenden bir gül at bana. Işıklarla dolsun kalbimin içi, Geldim işte mevsim gibi kapına. Gözlerimde bulut, saçlarımda çiy. Açılan bir gülsün sen yaprak yaprak. Ben aşkımla bahar getirdim sana, Tozlu yollarından geçtiğim uzak. Ahmet Muhip Dıranas bir yazısında “Dünyamı, gündelik hayatımı hep şiirin füsunlu aynasından seyrettim” der. Sayıları az olsa da titizlikle, incelikle yazılmış her şiiri aşkı, hüznü, sıkıntıyı, yalnızlığı ve sonsuzluğa özlemi en güzel ve en yalın haliyle dile getirir. Ahmet Muhip Dıranas. Biyografiler. By TR Akademi Nis 3, 2022 tarihinde düzenlendi. 1909 yılında Sinop’un Salı köyünde dünyaya geldi. Ankara Erkek Lisesi’ni bitirdi. Lisedeki edebiyat öğretmenleri Faruk Nafiz Çamlıbel ve Ahmet Hamdi Tanpınar, şiir sevgisinin gelişmesinde etkili oldular. Ankara Erkek Lisesi’ni bitirdikten Ahmet Muhip Dıranas. 30 Temmuz 2007. 1. Cumhuriyet dönemi şairlerinden Dıranas, 1909 yılında Sinop’un Salı köyünde dünyaya geldi. Ortaöğrenimini Ankara Erkek Lisesi’nde tamamladı. Lisedeki edebiyat öğretmenleri Faruk Nafiz Çamlıbel ve Ahmet Hamdi Tanpınar, şiir sevgisinin gelişmesinde etkili oldular. Ankara Erkek Lisesi Yaşam 'Elim kırılsaydı da bu şiiri yazmasaydım' Ahmet Muhip Dranas'ın eşi Münire Dıranas, meşhur şiirdeki Fahriye Abla'nın sübyancı olduğunu söyledi. Ahmet Muhip Dıranas’ın bu çok sevilen şiiri, usta yönetmen Yavuz Turgul’un ilk yönetmenlik denemesine ilham verdi. Filmde meşhur Fahriye Abla’yı Müjde Ar canlandırdı. AhmetMuhip Dıranas (1909 - 1980) XIX. yüzyıl Fransız şairlerinden Baudelaire, Rimbaud çizgisi üzerinde, değişik hece ölçülerini uygulamada, yeni teknikler arayarak yapısal güzellikleri ön plana aldı. Şiirlerinde evren ve doğa karşısında değişik bireysel durumları, izlenimi çok aşan derinlikler içinde, değişik Ahmet Muhip Dıranas, Olvido. ile izdiham. Hoyrattır bu akşamüstüler daima. Gün saltanatıyla gitti mi bir defa. Yalnızlığımızla doldurup her yeri. Bir renk çığlığı içinde bahçemizden, Bir el çıkarmaya başlar bohçamızdan. Lavanta çiçeği kokan kederleri; Hoyrattır bu akşamüstüler daima. Mektup: Ziya’ya Mektuplar. Hikaye: Cahit Sıtkı’nın Hikâyeciliği ve Hikâyeleri (Ölümünden sonra Selahattin Ömerli derledi) fulyahoca.com. Ahmet Muhip Dıranas (1909-1980) *Şiirlerinde konu olarak Anadolu’yu memleket manzaralarını, doğa ve tarih sevgisini, aşkı, ölümü hatıraları işlemiş destansı şiirler de yazmıştır. Ahmet Muhip Dıranas 1957’de Çocuk Esirgeme Kurumu Başkanı ve sonra İş Bankası Yönetim Kurulu üyesi oldu. Şiirlerini 1974 yılında kitap halinde yayımladı. 21 Haziran 1980’de, 72 yaşında Ankara’da ölen Ahmet Muhip Dıranas’ın cenazesi, vasiyeti üzerine Sinop’a götürülüp Salı köyünde toprağa verildi. Serenat Yeşil pencerenden bir gül at bana Işıklarla dolsun kalbimin içi, Geldim işte mevsim gibi kapına. Gözlerimde bulut, saçlarımda çiy. Açılan bir gülsün sen yaprak yaprak Ben aşkımla bahar getirdim sana, Tozlu yollarından geçtiğim uzak İklimden şarkılar getirdim sana. Şeffaf damlalarla titreyen ağır Goncanın Ağlayalım Atatürk’e, Aşık Veysel. ağlayan çocuk. AĞLAYAN ELMA İLE GÜLEN ELMA masalı. Ağlayı Ağlayı Düştüm Yollara, Karacaoğlan. AĞRI, Ahmet Muhip Dıranas. Ağustos böceği ile karınca şiir masalı, LA FONTAINE. Ağustos böceğiyle karınca masal şiiri. AĞZIMIN TADI, Oktay Rıfat Horozcu. Ah nefis, Yunus Emre. ZEkUuk. Önce upuzun, sonra kesik saçın vardı; Tenin buğdaysı, boyun bir başak kadardı. İçini gıcıklardı bütün erkeklerin Altın bileziklerle dolu bileziklerin. Açılırdı rüzgârda kısa eteklerin; Açık saçık şarkılar söylerdin en fazla. Ne çapkın komşumuzdun sen, Fahriye abla! Şiirler 1974 Kırık Saz 1975, bugünkü dile Tevfik Fikret’in şiirleri Mektup… Dost dost diye deli derviş gezdiğim, Bir ağladığım, bir güleyazdığım, Adını dağa taşa kazıdığım Benim bir tanem dost, gözümün nuru! Tutmaz elim, topal ayağım uğru, Amansız kara bahtımdan ötürü Kan ter dolandığım yollar gölgesi, Kara ekmeğimin akça mayası, Susayınca çağıldak sular sesi, Ay aydınlığım, gün ışığım, canım, Bayramım, bolluğum, yemişim, yenim Göz yaşımı gözden gizli silenim! Pek garipçe kaldım köyümde ıssız, Otsuz ocaksız, akılsız, ayvazsız. İki elin kanda olsa durma tez Dağ başını duman almadan beri, Eyüp sabrım, eyi düşlerim yoru, Yet bu yana! Avareyim, yet, yürü! Ahmet Muhip Dıranas Bu sayfada yer alan Mektup… adlı şiir Ahmet Muhip Dıranas tarafından yazılmıştır. Şiirlerin telif hakları şairlerine ya da yasal temsilcilerine aittir. Telif hakkı içeren eserler iletişime geçilmesi halinde sunucularından beğenilen Ahmet Muhip Dıranas şiirlerini bu sayfada bulabilirsiniz. office 365 OLVİDO Hoyrattır bu akşamüstüler saltanatıyla gitti mi bir defaYalnızlığımızla doldurup her yeriBir renk çığlığı içinde bahçemizden,Bir el çıkarmaya başlar bohçamızdanLavanta çiçeği kokan kederleri;Hoyrattır bu akşamüstüler daima. Dalga dalga hücum edip pişmanlıklarUnutuşun o tunç kapısını zorlarVe ruh, atılan oklarla delik deşik;İşte, doğduğun eski evdesin birdenYolunu gözlüyor lamba ve merdiven,Susmuş ninnilerle gıcırdıyor beşikVe cümle yitikler, mağlûplar, mahzunlar… Söylenmemiş aşkın güzelliğiyledirKağıtlarda yarım bırakılmış şiir;İnsan, yağmur kokan bir sabaha karşıHatırlar bir gün bir camı açtığını,Duran bir bulutu, bir kuş uçtuğunu,Çöküp peynir ekmek yediği bir taşı…Bütün bunlar aşkın güzelliğiyledir. Aşklar uçup gitmiş olmalı bir yazlaHalay çeken kızlar misali sizler! ey geçmiş zaman etekleri,İhtiyaç ağaçlı, kuytu bahçelerdenAyışığı gibi sürüklenip giden;Geceye bırakıp yorgun erkekleriSalınan etekler fısıltıyla, nazla. Ebedi âşığın dönüşünü beklerYalan yeminlerin tanığı çiçeklerArtık olmayacak baharlar ömrün en güzel türküsü aldanış!Aldan, geçmiş olsa bile ümitsiz kış;Her garipsi ayak izi kar içindeDönmeyen âşığın serptiği çiçekler. Ya sen! ey sen! Esen dallar arasındanBir parıltı gibi görünüp kaybolanNe istersin benden akşam saatinde?Bir gülüşü olsun görülmemiş kadın,Nasıl ölümsüzsün aynasında aşkın;Hatıraların bu uyanma vaktindeSensin hep, sen, esen dallar arasından. Ey unutuş! kapat artık pencereni,Çoktan derinliğine çekmiş deniz beni;Çıkmaz artık sular altından o duman yükselir gibidir kederdenMacerası çoktan bitmiş o gecenle yayıl dört yanımaEy unutuş! kurtar bu gamlardan beni. Serenad.. Yeşil pencerenden bir gül at banaIşıklarla dolsun kalbimin işte mevsim gibi kapına,Gözlerimde bulut, saçlarımda çiğ. Açılan bir gülsün sen yaprak yaprakBen aşkımla bahar getirdim yollardan geçtiğim uzakiklimden şarkılar getirdim sana. Şeffaf damlalarla titreyen ağırGoncanın altında bükülmüş her sak;Seninçin dallardan süzülen ıtır,Seninçin yasemin, karanfil, zambak… Bir kuş sesi gelir dudaklarındanGözlerin gönlümde açar nergisler,Düşen bin öpüştür yanaklarındanMor akasyalarla ürperen seher. Pencerenden bir gül attığın zamanIşıklarla dolacak kalbimin içi..Geçiyorum mevsim gibi kapından,Gözlerimde bulut, saçlarımda çiğ. 1939 Bin dokuz yüz otuz dokuzKaranlıkların içindeÖlülerle yaşıyoruz. Puslu havayı sever kurt;Kaplamakta gökyüzünüKurşundan ağır bir bulut. Her şey uyuduğu zamanKıracak zincirleriniGecede uyanık duran Ahmet Muhip Dıranas Adamlar Sönmüş saçlarında son damla ışık,Bir düş’ün içinde gibi her akşam-Ve yüzleri duman kadar dağınık-Geçer bu sokaktan binlerce adam. Umut gözlerinde ölü bir bakış,Çığlık bir bükülüş dudaklarında;Bulamadıkları nedir ki, yaz kışDolaşırlar şehrin sokaklarında? Sanki yalvaran bir duadır onlar,Belki tanrılara açık vesvese,Bir nehir. Bu nehir her akşam akarDerinden ruhları çağıran sese. Ahmet Muhip Dıranas Ağıt….. Bir sevdiğim güzel vardı, bu evrenden vazgeçti;Sevdiğini yitirenin hali nice olur boylum, güvercin bakışlım, şimdi n’etmeli?Sevip koklamadım, doyamadım; benden vazgeçti. Benim varımdı o, benim tadım, benim ereğim;Direğimdi, kırıldı da çöktüm, bir oldum canım, kuşlarla, böceklerle, bitkilerle;Gel sevdiğim, gel güzelim, gel gülüm, gel direğim! Rüzgarlar üşüttü onu, kuzeyden esen yeller,Boz bulutlar öyle benzini soldurdu, dert sanırım, bu sümbül o sümbüldür! elbet çiçeklerle bile açmaz onu bu iller. Bu gamlı güz akşamı, yola düşmüş hali midir?Edalı boyuna göz mü değdi, dil mi uzandı,Ya ala gözlü görke yüzünü kimler kıskandı,Üzerine eğildiği sular vebalı mıdır? Garip kişi! gez git gayrı bu dağları dul, dağların güzeliydi o, güzellerin garib olur garip kişinin yavuklusu;Büker de boyuncağzını kor gider melul mahzun… Ahmet Muhip Dıranas Atlıkarınca Ne çektik böyle gülünceye dekEh, şeniz işte hep bu düğünde!Karım şen bir deliler evinde,Yirmisindeki hemşirem Van’da,Babam tenha tezgahının üstünde,Ben bir hayal atının sırtındaVe anam mahzun… ölünceye dek. Ayaklar Ölmüş o, ayrı düşmüş sürüden,ayakları dışarda örtüden. Ölmüş herkes gibi ölen insan,Yalnız ayaklar kalmış yaşayan. Ardından ölüme düşen başınİki kardeş bakakalmış şaşkın. Der ki, bu ayakları görenler,Başım değilmiş düşünen meğer. Ayaklarım, az gide uz gide,Ayaklarım, ümitler peşinde!Yolcu ölmüş; işte ayaklar hür!Yolcu ölmüş; ayaklar düşünür… Aynalar.. Gençliğimi kaybettim birtakım odalarda;Kaybolan gençliğimi aradığım aynalardaÖlüler dolaşıyor böğürlerinde elleri,Aynı şeyi arayan akraba bir taze kadın yaşlılığı arıyor;Yaşlılığım, yaşlılığım! Diye dökülüyor baktığı aynaların;Söndürüp yürüyor bir bir aynaları kadın. Ayrılış Gün batıyor, gün batıyor,Veda etsem kanlı bir denizeDönüyor, sizi bıraksam. Gün batıyor, gün batıyor,Evimi, eşyamı, paramıNem varsa yaksam ve bir anKaybetsem kara bir dumanArkasında hafızamı, Koşsam, koşsam, koşsam, koşsam… Ayışığı Yüzün beyaz, abajur yeşil, gece mor;Esrimiş kalbim, şarkısını yanın avuçlarıma dökülüyorÇeşmeden akan suyun berraklığında. Dolaşan bir dudak mı var saçlarını?Ay tırmanıyor zeytin bulutlar gece yamaçlarınıOtlayıp yayılıyor gök kırlığında. Üzerinden örtüyü mü çekti bir el?Gece ayaklarından akıp giden sel;Seyrine doyulmuyor ruhunun, güzelBu manzara gibi, bu ayışığında… Yeniden yarattı seni gizli bir el! Bahar Şarkısı.. Titrek bir damladır aksi sevincinYüzünün sararmış yapraklarındaNe zaman kederden taşarsa içinŞarkılar taşırsın hülyama sesten örgülerBir çini vazodan dökülen güllerGibi hülyada fecirler gülerBuruşmuş bir çiçek parmaklarında. Gözlerin kararan yollarda üzgün,Ve bir zambak kadar beyazdı yüzün;Süzülüp akasya dallarından günErir damla damla ayaklarında. Sesin perde perde genişledikçeSolan gözlerinden yağarken geceSürür eteğini silik ve inceBir gölge bahçenin uzaklarında. Sen böyle kederden taştığın akşamDerim dudağında şarkı ben olsamGözlerinde damla, içinde gamEriyen renk olsam yanaklarında Balad… Yağmurlar dindiği zamanGeleceksinKi karanlık söndüğü zamanGüleceksinKi karanlık ölümdür. Karanlığımda dişlerinParıldar kiYine görüneceksinKuraklığımda düşlerinIşıldar kiYine arınacaksın. Bekliyeceğim elbetteGelişiniYaşamak başka nedir;İsterse ta kıyameteİlle seniKi bu aşk başka nedir. Bütün ömrümüz onunlaBöyle geçti;Toprakla gök arası,Varla yok arası öyle;Derken yalvarası Tanrım merhamet et kula. Ben Bir Yıldızım Ben bir yıldızım yıldızlar ortasında,Sağa bakarım, sola bakarım, eyvah,Yapayalnızım yıldızlar bitmez düzelikte akşamla sabah. Alabildiğine bana vermişler, “al! ”Dayanılmaz boşluğuyla bu evreni“Bu gerçek, bunu al! Bu düş, bunu da al! ”Ne ki varsa, bana yazılmış nedeni. Mutluyum, bu güzel, bu tek yıldızlıkta;Milyonlarca sunu, adak sana, tanrım!Ama kalbim çatlayacak yalnızlıkta,Hiç olmazsa bir ayna ver bana, tanrım! Bir Sokak Dün gece lambaların kör ışığı içinde-Herkes ömründe bir kez olsun o yoldan geçer___Bir sokağa düştüm ki her köşede bir gölge,Her pencerede bir baş, her kapıda bir fener. Onların iki yana dizili yüzlerindeKalmamış gibiydi bir damla ışıktan eserVe körler gibi, sanki elleriyle derindeYitmiş hayallerini arıyorlardı yer yer. Balkonundan sarkarak biri Yavrum, diyorduHatırlamaz olmuşsun artık eski karını;Göğsümde geçirdiğin sevda akşamlarını.’ Biri memelerini gösterip gülüyorduPencereme bakmadan geçme öyle, güzelim!Ben Leyla’dan sevdalı, Zeliha’dan güzelim.. Büyük Olsun Ben büyük şarkıları severim; büyük olsunDeniz gibi, gökyüzü gibi herşey ve seni aşk ölümsüzdür gönlümceAşıksam kadınım değil tanrıçasın, yolculuğa çağırır durur da beniGitmem düşünerek geri döneceğim büyük rüzgarları severim büyük olsunAşkım da, özlemim de hepsi, herşey ve bir yanınca Kerem misali yanmalı,Uykudan bile mahşer gününde uyanmalı. Darağacı Ve günlerden bir gün, bir sabah erkenKuşluk vaktinde, bülbüller öterkenKentin meydanında bir boşlukta bir sabahın yolu alnındanVe yalın ayakları bir gecede…Yeni yollarını mı düşünmedeBu ayaklar? .. son durağına kadarNe uysal yürümüştür bu ayaklar! Esintili alanda üç beş adam;Uykusuz yüzleri donuk birer cam,Bakadurmuşlar öyle… ve garibi,Hepsi ayrı ayrı asılmış de aralarında üç beş adam;Uzatsam elimi, alnını tutsam,“Uyan, kardeşim! Desem, bu uykudan”,Yüzünü kapardı hemen, korkudan. Çekilirken gece batıya doğru,Konmuş da bir çatıya karga ruhuSöylenip duruyordu “Gün doğmadaBen miyim bu? ben mi, bu baş bu eller,Bu ayaklar? .. ya hani nerde yollar? ”Anlamamış ne olup bittiğiniZavallı karga; atın bir göğe, bir yere bakıpÖlüyü ölüye çekiştirir hep.“Niye geldin bu çıkmaza, be ayak?Var mı beni boşlayıp, burda barınmak?Ben insanoğlunun aynası mıyım?Şu garip yolcunun aynısı mıyım?Benzeten kim bana bu dağarcığı*Orda sadece bir darağacıVe onda rüzgarla sallanan bir dal! ..Yalnız, beni düşünür gibi bir hal! ” Bir yağmur gölcüğü yerde akşamdan,İçinde titrek bir yansı idamdan… Bu biçim üzre bitecekken gece,Dağılacakken artık seyirci de,Birden, kargalarla doldu gök asılmışların ruhlar sürüsüTamusal bir koroyla, dişi erkek,Alçalarak, yükselerek, dönerek,İlenirlerdi bağrışa çağrışaHem asılana, hem asan nebbaşa “İşte Ölen, ama işte Öldüren,İşte Bulan, ama işte Bulduran,Filozof ve kurtarıcı, hem yalvaç,Hem doğrucu bir ruh ve de yalancıVe siyasacı ve hakcı ve hırsızVe can çalan ve övüngen ve arsız…” Gün doğmak üzre, eşya kabarıyor,Yeryüzünün çatısı ağarıyor;Acı bir gün! Karga ağlanır durur,Adam darağacında sallanır durur.. Esenlik Size O gün bu gün size özendimHer yerde, hava, toprak, denizBir serüvendi, gökteysenizÇıktım, yok, yerdeyseniz indim İlkin, size içkiyi tattırdımÖmür boyunca sarhoşsunuzNe açsınız artık ne susuzSizsiz ben de susuz kalırdım Size geceyi de öğrettimOnda düşlerle çoğaldınızYaşantıda yorgun ve yalnızDeğilsiniz; sizi ürettim Biterdi belki bir uykuylaHer şey ve tadından ötürüGördünüz ki bundan ileriBir şey var çağıran tutkuyla Çağırdım, çağırdım, çağırdımBir böcek gibi titreyerekKoştunuz tükeninceye dekHa bir adım, daha bir adım Sizi ölümle perçinledimBana… ve sımsıkı ve sıcakÜşürdünüz ah, çırılçıplakÖlüm döşeğinde; önledim Size yani günahı sundumÖptünüz ve güzelleştinizÇirkindiniz ilkin, tek ve pisIrmak oldunuz, sizde yundum Şimdi olay, hep ya hiç gibiVardan ve yoktan özge bir şeySevgiden de öte bir düzeyOlmak ya da olmamak belki Evreni Sevmek Ki Aç mısın kardeşim, gel olanı bölüşelim,Ama şiirlerimle seni doyuramam ki;Ta, yıldızlara değin uzansa bile elim,Daha ötelerine, daha… buyuramam ki. İnsanı insan diye sevmişim, hep severim;Ve onu tanrılara karşı bile bütün bir evreni sevmişim; alın terimVar evrende; öz, üvey diye ayıramam ki. Güzellikleri alır satarım, gel işim tellalıyım ben; alan var mı? neşem yüceltirim insanlığı, işim bu,Çirkini, kabayı ve hamı kayıramam ki. İnsanoğulluğunu kulluk diye almışsın!Düşüncenin orakla biçilmesine karşınBir geleceğin dulda düşlerine dalmışsın;Bu derin aldanıştan seni uyaramam ki. Kim zafere erecek? Zafer ne? Bir akşamdaGüneşi bağlamaksa geceye karşı, ya daHaykırmaksa, gür… varım, bir güldür açan, amaKini bir hançer gibi kından sıyıramam ki. Hep Tanrı mı gerek, ey tapınağı dünyanın,Özgürlükler üstünde?.. Bir yüce aramanınYıldızsal kulesinden sesleniyorum kalkın!Duyuramam ki ama beni, duyuramam ki.. Gece.. Ah, sen ey, ölüm kadar sonsuz olanVe dar bir tabut gibi rahat uyku!Islak geceyi örtün kalbim, uyu!Artık uykuyla tek başına kalan Ruhum gemiler uğramaz bir liman Bir tanrı gibi her tarafta korku;İşliyor bütün saatler kurmadan,Dışarda yağmur yağıyor durmadan,Görmüyor pencereler sonsuzluğu. Beni dibine çeker misin kuyu! Bitti gücüne güvendiğim zaman,Gökler yakın bir ayrılıkla dolu;Aynasında yüzüm dalgalanan su,Nağmesine vurgun olduğum umman. Al beni rüzgar! Kül et beni volkan! Toprakta o baş döndürücü kokuVe ölüm, gece ucundaki yetiş, ey pişmanlık! İşte yamanBir gecedir, yaman bir gecedir bu. O derin gözlerin ne güzel, puhu! Gerçek Uyandığı zaman gökte yıldızlarİnsan düşünür belki de Allah var!Tanrısal bir öpüştür soken şafak. Ne hoştur insanın bir gül açası,Koşan göklerde kuş gibi uçası,Bulutlarla yağmur olup ağlamak. Gitmek, sona ermeden… bir zamanda…Başıboş bir tekne gibi ummanda;Fırtınalarda ne yelken, ne bayrak. Fakat beni sen uyandır, ey zeka !Bak, işte önümde her günkü çorba,Ekmek, kaşık ve kasesiyle bu aşk. Sarhoş eden, davet eden bu ölümİçinde ben salt bir ademoğluyum,Korkan, ölüsünü hatırlayarak. Ey, ışığın boşandığı gerçek düş !Bütün zamanı kucaklayan öpüş ;Yaşamak… eken insan, veren toprak. Hatıra Dün, bir gölge gibi geçti yanımdanOydu, bir bakışta tanıdım onu;Rüyalarıma tayf halinde konan,Peşime bir korku gibi düşen o. Bazı yapraktı, bazı bir aydınlık olup, süzülür giderdi baharSabahının fecri vururken cama. Ayakları kumda bırakmadan izYanıma geldiği hep gecelerdi;Sanki bir lahitten kalkar ve sessizUzak bir maziye dönüp giderdi. Bir avuç ışıktı incecik yüzü,Gözleri geceler gibi derindi;İçine başımın her an düştüğüAvuçları sudan daha serindi. Geçerken dün yoldan, ruhumu saranBir gölge halinde ve ağır ağır;Tanıdım; o, yâdı hoş zamanlardanSeven ve yaşayan bir hatıradır. XIX. yüzyıl Fransız şairlerinden Baudelaire, Rimbaud çizgisi üzerinde, değişik hece ölçülerini uygulamada, yeni teknikler arayarak yapısal güzellikleri ön plana aldı. Şiirlerinde evren ve doğa karşısında değişik bireysel durumları, izlenimi çok aşan derinlikler içinde, değişik benzeti dünyaları çizerek, lirizmden bir şey yitirmeden yansıtmayı başarır. Onun şiirlerinde Ahmet Hamdi Tanpınar ve Faruk Nafiz Çamlıbel’in etkisi görülür. Şiirlerinde ses uyumuna ve biçim güzelliğine önem vermiş, kendine göre yeni bir şiir dili oluşturmaya çalışmıştır. Biçim onun şiirlerinde vazgeçilmez öğedir. Oyunlarında düş ile gerçeği, bugün ile geçmişi şiirsel bir dille anlatmıştır. Toplumsal konulardan, günün sorunlarından çok duyguların sonsuzluğuna yönelmiştir. Onun şiirlerinde aşk önemli bir yer tutar. Şiirlerinde ayrıca doğayı, ölüm ve anıları anlatmıştır. ESERLERİ ŞİİR Şiirler 1974Kırık Saz Bugünkü dille Tevfik Fikret’in şiirleri 1975Şiirler yaşam öyküsünü de içeren bir incelemeyle birlikte 1982 OYUNGölgeler 1947Çıkmaz O Böyle İstemezdi’nin ilk yazımıO Böyle İstemezdi 1948Oyunlar Gölgeler ve Çıkmaz bir arada 1977 FAHRİYE ABLA Hava keskin bir kömür kokusuyla dolarKapanırdı daha gün batmadan kapılarBu afyon ruhu gibi baygın mahalledenHayalimde tek çizgi bir sen kalmışsın sen!Hülyasındaki geniş aydınlığa gülenGözlerin, dişlerin ve ak pak gerdanınlaNe güzel komşumuzdun sen fahriye abla Eviniz kutu gibi küçücük bir evdiSarmaşıklarla balkonu örtük bir evdiGüneşin batmasına yakın saatlerdeYıkanırdı gölgesi kuytu bir deredeYaz kış yeşil bir saksı ıtır penceredeBahçende akasyalar açardı baharlaNe şirin komşumuzdun fahriye ablaÖnce upuzun sonra kesik saçın vardıTenin buğdaysı, boyun bir başak kadardıİçini gıcıklardı bütün erkeklerinAltın bileziklerle dolu bileklerinAçılırdı rüzgârda kısa eteklerinAçık saçık şarkılar söylerdin en fazlaNe çapkın komşumuzdun sen fahriye abla Gönül verdin derlerdi o delikanlıyaEn sonunda varmışsın bir ErzincanlıyaBilmem şimdi hala bu ilk kocanda mısınHala dağları karlı Erzincan’da mısınBırak geçmiş günleri gönlüm hatırlasınHatırada kalan şeyler değişmez zamanlaNe vefalı komşumuzdun sen Fahriye abla Ahmet Muhip DIRANAS Hece şiirinin son kuşağı denilebilecek şairler arasında Ahmet Muhip Dıranas, çağcıl Batı şiirine Baudelaire, Verlaine en yakın, kendinden bir iki kuşak sonrası şairler üzerinde, az sayıda şiirle bile olsa, uzun süre etkili olan bir 27, 1980İçindekiler1 Ahmet Muhip Dıranas hangi akımda?2 Ahmet Muhip Dıranas hangi döneme aittir?3 Ahmet Muhip Dıranas Ağrı şiiri hangi edebî akımdan etkilenmiştir?4 Ahmet Muhip Dıranas şiirleri nelerdir?5 Cahit Sıtkı hangi şiir anlayışı?6 Ahmet Hamdi Tanpınar hangi anlayış?7 Cahit Sitki hangi toplulukta?Ahmet Muhip Dıranas hangi akımda?Ahmet Muhip Dıranas, Cumhuriyet Dönemi Türk şiirinin “saf şiir” anlayışına mensup şairlerindendir. Gerçekçi sahneler betimleyen “Fahriye Abla”nın şairi olarak tanınmasına karşılık Dıranas, sembolik, romantik ve empresyonist bir şiir dünyası Muhip Dıranas hangi döneme aittir?Ahmet Muhip DıranasMilliyetTürkDönem1926-1980TürŞiir, Tiyatro oyunu, DenemeEdebî akımÖz Şiir Anlayışı – Müstakil ŞahsiyetlerAhmet Muhip Dıranas Ağrı şiiri hangi edebî akımdan etkilenmiştir?Kısaca özetleyecek olursak; Sembolizmin etkisinde kalmıştır. Şiirde biçim, ses ve söyleyişe önem veren sanatçı; ölçü ve uyağı da şiirin önemli unsurlarından Muhip Dıranas şiirleri nelerdir?15 Maddede 15 Güzel Şiiri İle Ahmet Muhip DıranasAdamlar. Sönmüş saçlarında son damla ışık, … Ay Işığı Yüzün beyaz, abajur yeşil, gece mor; … 3. Balad. Yağmurlar dindiği zaman. … Büyük Olsun. Ben büyük şarkıları severim; büyük olsun. … Gerçek. Uyandığı zaman gökte yıldızlar. … Hatıra. … 7. Kar. … 8. Sıtkı hangi şiir anlayışı?Cumhuriyet Dönemi Türk Edebiyatında saf öz şiir anlayışı içinde değerlendirilmiş olan Cahit Sıtkı Tarancı, şiirlerinde çoğunlukla yaşama sevinci, ölüm, yalnızlık, kaçış, sevgi vb. konuları işlemiştir. Şair şiirlerinde, kendi içinde kurduğu yaşam ile buna zıt olan dış dünyanın arasında kalmışlığını Hamdi Tanpınar hangi anlayış?Ahmet Hamdi Tanpınar, 1901-1962 yılları arasında yaşamıştır. Cumhuriyet dönemi yazarlarındandır. Saf şiir anlayışını benimsemiştir. Saf şiir anlayışının öncüsü olarak Ahmet Haşim kabul Sitki hangi toplulukta?Cahit Sıtkı TarancıMeslekŞair yazar çevirmenDönemCumhuriyetÖnemli eserlerÖmrümde Sükût 1933 Otuz Beş Yaş 1946 Düşten Güzel 1952 Ziya'ya Mektuplar 1957EvlilikCavidan Tınaz e. 1951

mektup şiiri ahmet muhip dıranas